We zijn in Ubud. Het cultureel hart van Bali. Het is al te zien als we de dorpen rond het stadje naderen. De huizen zijn rijker versierd, de tempels groter en kleurrijker. De omgeving is duidelijk vormgegeven door mensen met een artistiek oog. Er heerst symmetrie en balans. In Ubud wordt dit echter al snel verstoord door de vele reclameborden en de overvolle wegen. Jerrel herkent het stadje niet meer. 20 jaar toerisme heeft de stad van alles gebracht, maar rust en eenvoud is niet een van deze dingen.
Voor onze eerste dag kiezen we Monkey Forest. Het park ligt niet ver van onze guesthouse en dus lopen we ernaar toe. Het is nog vrij vroeg als we het park naderen en gelukkig spotten we geen hordes toeristen zoals verwacht, wel de eerste apen! En ja, ze zijn schattig en grappig. En wat lijken ze op ons. Hele families spelen, vlooien, eten, zwemmen, slapen, hangen rond of maken ruzie. Het is ontzettend leuk om ze van zo dichtbij mee te maken. Ik kan er uren naar blijven kijken.
Uiteraard kopen we bananen om ze te voeren. Noa en Yara nemen een banaan in de hand en al snel zit de eerste aap op hun schouder een banaan op te peuzelen. Ze eten niet al te netjes…kwijl en stukjes banaan vallen in ons haar, maar dat drukt de pret niet. Een van de opzichters houdt de grotere dieren op een afstand zodat de kleinere omhoog kunnen klauteren, wat wel zo prettig is, want de oudere dieren zijn behoorlijk groot en zwaar en hebben daarnaast de neiging om er met de hele tros vandoor te gaan in plaats van met een enkele banaan. En toegegeven die grote dames en heren zijn ook wel een beetje eng.. De kleintjes daarentegen zijn zacht en niet al te hardhandig. Yara heeft echter een heel bijzonder aapje te pakken, of eigenlijk het aapje heeft Yara te pakken… Hij klimt omhoog, maar gaat niet op haar schouder zitten zoals de rest, maar op haar hoofd en omdat hij wat wegglijdt over haar zachte haar, houdt hij zich voor het gemak vast aan haar neusgaten… En peuzelt vervolgens op zijn gemakje de banaan op… Na een tijdje wandelen krijgen we dorst en ga ik er. Even bij zitten om een fles water te pakken. Voor ik het weet staan er drie apen om mijn tas en voordat ik kan knipperen met mijn ogen gaat de grootste ervandoor met de waterfles. Recht voor mijn neus haalt hij het plastic wikkel eraf en bijt in de fles..het water stroomt eruit en de kleine aapjes beginnen gulzig te drinken. Als we even later terug lopen blijkt zelfs de dop van de fles geschroefd! Die beesten hebben dit vaker gedaan, dat is duidelijk. Ik ben overigens niet de enige sufferd in het park, waarvan de fles is afgepakt. Nu ik erop let liggen er tientallen flessen her en der. Slimme apen, domme mensen.

Net naast het park zit een klein restaurantje waar we de trap oplopen en… BAM! ..midden in een rijstveld. Ik draai me even om, ja hoor, een drukke weg, winkels, apen, park… Draai om…rijstveld! Serene rust voor me en achter me het stadse leven van Ubud. Een vreemde vorm van Yin en Yang. Lawaai en drukte versus rust en eenvoud. Je valt hier letterlijk van de ene in de andere wereld. Met het rijstveld aan onze voeten, een heerlijk briesje in ons gezicht genieten we een hele tijd van het uitzicht en laten we ons bedwelmen door een overdosis van jong en heldergroen. Kan het leven nog beter worden dan dit?

Helaas voor mij willen de meiden weg…de shops lokken met allerlei spulletjes en kleding. Omdat we nog wat sarongs nodig hebben, staan we al gauw voor een van de vele winkeltjes. En daar begint het onderhandelingsfeest. De meest gehoorde kreten: Looking, Looking! Look, more sarong inside.. Buy here for good luck.. En natuurlijk de altijd fijne; madame, special price for you. Is very cheap… De onderhandelingen zijn gestart. Er wordt zelfs een sarong gehaald in een andere winkel. De vrouw laat haar winkel, geldbuidel en ons achter, springt op de brommer en is nog geen 2 min later terug met de sarong van onze keuze.. Hoe kunnen we nu nog weglopen? 1 topje en 2 sarongs later lopen we langs de talloze winkeltjes. Het is druk, maar op een of andere manier relaxed, want echt vervelend of opdringerig wordt het nooit. Misschien kunnen we, omringt door deze zachtaardige mensen zelf ook wel meer hebben. We nemen nog een ijsje en vertrekken dan naar de afspraak met Sandra. Jerrel’s penvriendin van lang geleden. We ontmoeten haar in de prachtige villa van haar schoonzus even buiten Ubud. Werkelijk een plaatje van een huis, annex museum waar een groot deel van de zilvercollectie is tentoongesteld. We drinken thee vanuit een luie stoel met uitzicht over de rijstvelden en babbelen ook wat met de heer des huizen die nog vloeiend Nederlands spreekt ook. Het is een fijne ontmoeting. Later op de avond ontmoeten we Marc en Kathy weer. Een stel uit Tasmanie waar we in Munduk al lang me hebben zitten kletsen. We eten bij Fair warung, een liefdadigheidsinstelling met waanzinnige cocktails. Ubud is al stil geworden als we terug naar huis lopen. En geloof het of niet daar ontmoeten we Alex. Alex? Ja, Alex! In mijn volgende blog meer over deze speciale, ongeloofwaardige ontmoeting.

Welterusten, selamat tidur!
Elke

7.00 uur. De wekker gaat en we worden opgepikt voor een dag snorkelen bij het eiland Menjangan. Daar, vlak voor de noord-west kust van Bali, schijnt een mooi koraalrif te zijn. Het verzamelen van de toeristen en het inpakken van het busje met alle benodigdheden gaat lekker traag en wachtend op een bankje bekijken we hoe de mannen de spullen verzamelen. Kist in de auto, nee toch niet, ander busje, kist weer terug, mensen tellen, kist metertje aan de kant, kist toch in de auto, maar dan onderin, of toch…. Het is een eind rijden en dus slapen we nog wat extra. Dan stappen we over op een houten boot met nog 8 andere toeristen. Twee Zwitserse meiden van Turkse afkomst, 1 Française en de rest, hoe kan het anders.. Nederlanders. Wel gezellig even ervaringen uitwisselen en ondertussen de kust bewonderen. En dan…wauw! Helder blauw glinsterend water. We zijn er. We kleden ons uit, nog een extra laagje zonnebrandcreme, flippers en met de duikbril in de hand, klauteren we uit de boot, via de steiger op een klein strandje. Daar gaan we, het lauw warme water in. En daar zijn ze dan, vissen in werkelijk alle kleuren van de regenboog. Ik zie felblauwe kleine visjes, knalgele platvissen, een tijgervis, een soort zilverroze aal met lange snavelbek, nemo, een knalgroen-met- roze -strepen -veelvraat, een slome zebravis en honderden aquariumvissen. (Geen idee hoe ze eigenlijk heten, maar de fantasienamen blijven naar boven borrelen terwijl ik rondjes flipper). Boven water in de buurt van mijn snorkel is waarschijnlijk een hilarisch concert te horen van de opgewonden, overenthousiaste klanken die ik via mijn snorkel uitstoot. De oooohs en aaaahs zijn er in veelvoud, maar ik hoor mezelf ook kirren tegen sommige vissen..’ En waar ga jij heen mooie vriend?’ of ‘ wat gezellig dat jullie er ook zijn..’ Of ‘ vind je het goed als ik een eindje mee zwem?’ .. Als ik in de lach schiet vanwege mijn eigen geklets verslik ik me en kom proestend boven. Best al een eind uit de kust gedreven… Even verderop ligt een heel groepje snorkelaars. Kijken wat daar te zien is…

De gids zei het al vanochtend, ‘ you swim, then wall…’, ik glimlachte lief terug, maar had geen idee waar de goeie man het nou eigenlijk over had. Hoezo ‘wall’? Hebben ze een muur onder water gebouwd? Nou ja, ik zie het wel. Dus ik flipper richting het groepje en…’ WALL ‘ !!!! … Die man bedoelde rif! Het vlakke deel stopt abrupt en zo ver ik kan kijken gaat er een klif recht naar beneden. Helemaal vol koraal en duizenden vissen. Ik verzucht een verstilde ‘wauw’ uit en verslik me voor de tweede keer… Dit is onecht, prachtig. Ik zit in een uitzending van National Geographic! Overal de mooiste exemplaren die, op zijn Indonesisch, traag en in alle rust langs elkaar heen glijden. Hele scholen, tientallen soorten, enkelingen, groot en klein. Felblauwe zeesterren tussen wuivend koraal. Happende anemonen. Teveel om te zien. Waanzinnig, wat is de natuur mooi. Voordat we naar een tweede plek varen, wordt er aan boord geluncht. Nasi en een flesje cola. Mmm, wat smaakt dat goed. Uit voorzorg trek ik voor de tweede duik toch maar een t-shirt aan, want de zon is fel en dat eerste uurtje wellicht al meer dan genoeg.
De tweede duik is wellicht nog mooier. Yara en Noa maken onderwater foto’s en ook Jerrel is diep onder de indruk. Tijd om te verzamelen en terug te varen. We klimmen aan boord en ik trek mijn natte shirt uit. Owwwww, mama! Noa kijkt ontstelt naar mijn rug…
Dit is wat geschiedde:

Elf (Gedicht in 11 woorden)

Wit
Mijn huid
Snorkelen in zee
Tussen de mooie vissen

Rood

Helaas voor mij vond mijn velletje het snorkelen minder succesvol en zal ik dus op de blaren moeten zitten, want ook mijn billen zijn zo goed als doorbakken..
Maar wat een fantastische trip! (W)auw!

Elke

Hotel Lovina blijkt een oase van rust, nog geen 10 meter van het strand en voorzien van zwembad en andere gemakken. Ontzettend vriendelijk personeel dat voortdurend glimlacht en geen moeite teveel lijkt. Voor het eerst slapen we uit en genieten van een uitgebreid ontbijt van nasi, gebakken bananen en cornflakes. Pot thee erbij en uiteraard vers fruit. Na het ontbijt nemen we een duik en dat is zo ongeveer de enige activiteit de komende dagen, duik, eet, slaap, eet, dommel, lees, duik, slaap etc. Heeeeerlijk niksen. Af en toe een praatje met een stel Australiërs of Nederlanders ( hoe kan het ook anders.. Nederlanders vind je hier overal) en een fantastische massage in de open-air Spa-annex kapsalon ( gewoon een gordijntje dus tussen de massagetafel en het zwembad), zijn de enige afwisseling.

Het strand even verderop is niet zo aanlokkelijk. Het zand is zwart ( vulkanisch zand ), kort, vrij stijl en er liggen tientallen vissersboten waardoor je deels door het water moet waden om erlangs te komen. In de verte geeft het een mooi tropische aanblik met af en toe een kromme palmboom, maar van dichtbij is het strand rommelig en op sommige stukken vervuild met troep en plastic dat aanspoelt. We vinden naast kleine krabjes en stukjes dood koraal, zelfs een dode hond.

Twee deuren verder vinden we een rustig restaurant waar de kok in een open keuken staat te kokkerellen. Heerlijke geuren stijgen op en we besluiten er te gaan eten. Even later worden we getrakteerd op live muziek.
De twee gitaristen spelen en zingen en krijgen al snel in de gaten dat er aan onze tafel ook muziek door het bloed stroomt. En wederom staan Jerrel en Yara te spelen. De tweede avond loopt zelfs uit op een ware jam sessie waar ook naburige muzikanten, allemaal locals, komen voorzien van een biertje, meedoen en er onderwijl door de bediening driftig allerlei filmpjes en opnames worden gemaakt ( vooral van Yara, maar ook Jerrel’s jazzy gitaarspel wordt erg gewaardeerd). Dit komt klaarblijkelijk niet vaak voor. Iedereen humt mee en de sfeer is super. Famous in Lovina (part two)!!

Elke

Na een paar uur slaap in de auto en daarna hotel, gaan we na een verfrissende duik naar Kalibaru. Een klein dorpje in de bergen. Het plan is om daar een beetje te relaxen en bij te slapen, want we zijn allemaal bekaf. Een paar minuten in de auto en we zijn allemaal aan het knikkebollen. Ons ritme is na 2 gebroken nachten helemaal verstoord. Daarbij begint het reizen en een toch wel pittig jaar ons parten te spelen. Even pas op de plaats dus. Kalibaru lijkt ons wel wat, gelegen tussen de plantages van koffie, vanille en kaneel. Helaas valt het, volgens de gids, pittoreske dorp tegen en is het hotel overdreven duur (voor Indonesische begrippen). We voelen ons er niet thuis en besluiten de volgende dag door te reizen naar Bali. De bedden zijn er wel goed en dus slapen we de klok rond en nemen we rond het middaguur de trein naar Banyuwangy.

Aangekomen op het station staat er een schoolklas vol tieners. We hebben onze tassen nog niet om of er word gevraagd of ze een foto mogen maken. Dit ontaard in een volledige fotosessie die minutenlang voortduurt. Vandaag zullen tientallen Facebook pagina’ s gevuld worden met onze hoofden. Ik voelde me net Maxima. Handjes schudden, glimlachen, geduldig op de foto, nog een foto, kind op schoot, ander kind op schoot, tienerjongens links rechts en achter me.. Dan komt de stoptrein en rent de meute weg. Pff…overdonderend.

In de trein valt ons de luxe op: airco, ruime stoelen, pluche, tv, voetsteunen, getinte ramen..wauw, reizen met de trein is prima! Tot de conducteur komt.. We zitten verkeerd, of we even een wagon of 4 naar voren willen gaan. Ons ticket is business class, niet executive class ..? .. Verplaatsen dus. En dan komen we inderdaad in een simpelere wagon. Nog steeds prima, want het is slechts anderhalf uur en het Javaanse landschap zorgt voor afleiding. Voor we het weten zijn we op het station in Banyuwangi en pakken we een taxi die ons naar de haven brengt. 400 m verderop zijn we bij de haven.. Hihi, we snapten al niet dat de betjak ons wilde brengen of dat ze dachten dat we zouden lopen….

De Ferry is een verademing. Even geen druk verkeer, getoeter of gedoe. Nee, de zeewind in het haar en zachtjes wiegend over de golven in 30 minuten naar de overkant, waar we met een Japanner en een Belgisch gezin een busje regelen en naar Lovina worden gebracht. Hotel Suma in Lovina is onze stop de komende dagen.

Elke